„Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie – niech przyjdzie i pije!
Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z Jego wnętrza”.
(J 7, 37-38)
Instalacja Grobu Pańskiego ma nas skłonić do refleksji zwycięstwa życia nad śmiercią oraz światła nad ciemnością.
Kluczem dekoracji jest obraz autorstwa prof. Stanisława Baja
„Rzeka Bug” oraz lustro, które wyobraża strumień, rzekę. Płynąca woda staje się więc tutaj symbolem przemijania ludzkiego życia, ale jednocześnie jest jego źródłem, daje początek i obmywa.
Światło bijące z ciemności obrazu możemy interpretować dwojako:
po pierwsze jako kres, ostatnie chwile życia człowieka, po drugie jako początek wieczności i nadzieję na zmartwychwstanie. Zatem nie do śmierci należy tutaj ostatnie zdanie.
Schody w tej kompozycji stają się symbolem trudu, jaki musi włożyć człowiek, aby otrzymać zbawienie wyświadczone nam przez śmierć Jezusa
na krzyżu.
Leżąca figura to symbol człowieka ziemskiego – każdego z nas –
a zarazem niebiańskiego – Chrystusa.
Najistotniejszym punktem Grobu Pańskiego jest monstrancja
z Najświętszym Sakramentem okryta welonem i stojąca na lustrze,
wszak to Chrystus jest źródłem wody żywej.
Płonące świece podkreślają liturgiczną obecność Boga i stają się znakiem naszych losów, gdyż jak sam Jezus mówi: „Wy jesteście światłością świata”. (Mt 5,14)
Adorując Pana Jezusa w grobie, chciejmy zatrzymać się nad Życiem, które przeszło przez śmieć i w śmierci odnalazło swoją pełnię.