Historia parafii

Pierwsze wzmianki historyczne, dotyczące osady Baranów Sandomierski, pochodzą z 1135 r. Prawa miejskie nadał jej król Kazimierz Wielki w 1345 r. (Baranów stracił je na okres od 1896 do 1934 r.). Początki parafii sięgają końca XIII w. Jej fundatorami był ród Pilawitów, który zlokalizował ją w Dymitrowie, przy drewnianym kościele pw. św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy. Parafia została wydzielona z parafii Miechocin, a uposażył ją Kazimierz Wielki. Drewniana świątynia powstała w Baranowie przed 1470 r. Istniały wówczas dwie oddzielne parafie: w Dymitrowie i w Baranowie. W 1626 i 1628 r. bp M. Szyszkowski zniósł te placówki, przyłączając je do Padwi jako „filie” (kościół w Dymitrowie czasowo – od 1575 do 1652 r. służył jako zbór kalwiński). Od 1711 r. Baranów stał się ponownie niezależną parafią. Kościół w Dymitrowie istniał do 1717 r., kiedy to został zniszczony przez Wisłę. Kościół parafialny pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela wzniesiony został w latach 16041607. W trakcie rozbudowy przeprowadzonej w latach 1860-1862 i 1877-1878 dostawiono dwie kaplice południową i północną oraz nową zakrystię. Odrestaurowano go w pierwszej dekadzie XXI w. Świątynia jest budowlą późnorenesansową, murowaną i otynkowaną, zamkniętą od wschodu węższym i niższym oszkarpowanym prezbiterium. Nad zachodnim wejściem wznosi się wysoka, czworoboczna wieża zwieńczona barokowym hełmem. Wnętrze kościoła jest jednonawowe, nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami, ozdobione siecią dekoracyjnych żeber stiukowych i malowidłami secesyjnymi z 1934 r., wykonanymi przez grupę malarzy ze środowiska lwowskiego. Wyposażenie kościoła stanowią XVIII-wieczne późnobarokowe ołtarze i obrazy, m.in. obraz Świętej Rodziny (kopia dzieła Rafaela Santi) oraz rzeźby św. Kazimierza Królewicza i św. Kingi. Przy wejściu do kościoła zobaczyć można barokową chrzcielnicę kamienną z 1669 r. W podziemiach znajdują się groby dawnych właścicieli zamku baranowskiego, m.in. Leszczyńskich.